Көшпелі өмір салты сан ғасырлар бойы қазақ халқының болмысының ажырамас бөлігі болды. Мал шаруашылығына негізделген қазақтар үйір-үйір малдың соңынан шексіз дала мен тауларды кезіп, киім-кешекке ерекше талаптар қоятын. Төтенше климаттық жағдайларда және жиі қозғалыстарда киім ыңғайлы және ұзаққа созылатын ғана емес, сонымен қатар суық қыс пен ыстық жаз сияқты табиғи факторлардан қорғауды қамтамасыз етуі керек. Көшпелі өмір салтының қазақ киіміне әсері материалды таңдаудан да, стиль, пішін, қызмет ерекшеліктерінен де көрінді.
Жүннен жасалған киіз ең көп таралған материалдардың бірі болды. Ол жоғары жылу оқшаулауымен, жеңілдігімен және тозуға төзімділігімен ерекшеленді, бұл оны даланың қатал климаттық жағдайларына өте ыңғайлы етті. Киізден шапан (ұзын шапан) сияқты сырт киімдер жасалды, олар ерлердің де, әйелдердің де гардеробының міндетті бөлігі болды. Бұл халаттар жылу мен желден қорғайтын негізгі костюмнің үстіне киілген. Киіз бас киімдер де қыста суықтан, жазда аптап ыстықтан қорғалған.
Түлкі, бұлғын, қоян сияқты жануарлардың жүндері әсіресе Қазақстанның солтүстік өңірлерінің тұрғындарына қысқы жылы киім жасау үшін пайдаланылды. Жүннен жасалған шляпалар, пальтолар мен қолғаптар қысқы гардеробтың міндетті атрибуттары болды. Киімнің үлбір элементтері оның иесінің әлеуметтік мәртебесі мен байлығын ерекше атап өтті, өйткені жоғары сапалы аң терісі әрқашан жоғары деңгейде болды.